فراتر از بیمنطقی! / در مورد کلکلهای اخیر سرخابیها

به گزارش سرویس ورزشی"جام نیوز"، فضای فوتبال ایران به شکل بیسابقهای ملتهب است. از در و دیوار تنش میبارد. انگار همه مترصد آنند که به بهانهای گریبان هم را بگیرند و گرد و خاک راه بیندازند. بخش زیادی از این اتمسفر هم محصول شکل گرفتن یک کورس فشرده قهرمانی، با حضور شانه به شانه پرسولیس و استقلال است. سرخابیها با همه جلال و جبروتشان در این سالها کمتر طعم قهرمانی را چشیدهاند. استقلال سه بار و پرسپولیس دو بار در تاریخ لیگ برتر قهرمان شدهاند و حالا که هر کدام از طرفین خودشان را در یک قدمی تحقق دوباره این رویا میبینند، به هیچ وجه قصد کوتاه آمدن ندارند. ایجاد چنین فضایی، مسلما اشکال ندارد و اصلا میتواند خیلی هم خوب باشد، فقط مشروط بر اینکه اخلاق، ادب و انصاف را گم نکنیم و یادمان نرود وفاداری به تیم، ارتباطی با نگاه مغرضانه و کورکورانه دارد.

اخبار و حواشی این روزها را که مرور میکنیم، به سهولت در مییابیم جای خرد و منطق به شدت در کنشهای اهالی فوتبال خالی است. فکرش را بکنید؛ استقلالیها نامه زدهاند به سازمان لیگ و اعتراض کردهاند که چرا بازی پرسپولیس و گسترش فولاد باید در ورزشگاه یادگار برگزار شود؟ بعد خود اینها یادشان میرود که بر خلاف پرسپولیس، با استقلال اهواز در غدیر بازی کردند و اتفاقا به لطف اشتباهات داوری خیلی هم به آنها خوش گذشت! پرسپولیسیها از داوری مسابقات این هفته شاکی هستند و سروصدا راه انداختهاند، اما حواسشان نیست که سوت محسن ترکی در داربی 6امتیازی تهران به دادشان رسید و پیروزیشان را تسهیل کرد. باز وقتی استقلالیها در مورد داربی حرف میزنند، شور بیمنطقی را درمیآورند. مثلا میگویند دو پنالتی به سود آنها و اخراج یک بازیکن حریف نادیده گرفته شد، در حالی که هیچ کارشناسی در ایران چنین نظری نداشت. در واقع آنها مجموعه کارشناسیها را رصد کردند و از مصاحبه هر کس، هر نکتهای را که به نفعشان بوده استخراج کردهاند!

کمی آنسوتر بختیار رحمانی را میبینیم که پز قهرمانیاش را به دیگران میدهد و میگوید: «خودتان را نکشید، من این جام را در 23سالگی فتح کردهام.» و نیازی به توضیح نمیبیند که به عنوان یک سرباز فراری، چطور توانسته روی استیج برود و کاپ را بلند کند؟ مثلا الان پرسپولیسیها بدشان میآمد حسین ماهینی را داشته باشند و به جای بابک حاتمی بازیاش بدهند؟ چون سرباز اینها فرار نکرده و دارد خدمت میکند، هوادارانشان باید طعنه بشنوند؟

یک طرف دیگر هم کمک داوری به اسم غمزه را میبینیم که یک آفساید یک متری را قورت داده، بعد طلبکار هم هست و به منتقدانش بد و بیراه میگوید. نصف کارشناسان این مملکت در رسانهها از خجالتش درآمدهاند، بعد استاد میگوید از او تشکر و قدردانی هم شده است! خلاصه اینکه فضای فوتبال ما امروز این شکلی است؛ همینقدر خالی از عقلانیت و انصاف، همینقدر پوچ و بحثبرانگیز و همینقدر دوستنداشتنی و عذابآور. کاش ته ته همه چیز، کمی برای خودمان و شخصیتمان ارزش قائل بودیم و به این نکته دقت میکردیم که بالاتر از تمام موفقیتها، این مساله ارزش دارد که آدم پیش خودش، پیش وجدان خودش سرافراز باشد.

بانک ورزش

110